ELEMENT ŁĄCZĄCY

Elementem łączącym są sworznie. Z drugiego końca zbiornik ma jeden tylko wspornik poprzeczny, do zamocowania sworznia w środku między podłużnicami ramy.. Rama ma tym miejscu identyczne uchwyty jak w drugim końcu, lecz uchwyty te wiąże poprzeczny łącz­nik, do którego z kolei mocuje się zbiornik.Zawieszenie trzy­punktowe stosuje się w przypadku zbior­nika o niezbyt du­żej pojemności. Je­żeli zbiornik jest ciężki i nie można go umocować z jed­nego końca w jed*- nym punkcie, wtedy stosuje się łącznik wahliwy .Natomiast duże zbiorniki zawiesza się zwykle czteropunk- towo. Na podłużnice ramy nakłada się z obu końców łącz­niki mocowane klamrami.

AUTOBUSY CZŁONOWE

Autobusy członowe. Ostatnio pasażerskie pociągi drogowe w postaci autobusów z przyczepami autobusowymi coraz częściej zastępuje się autobusami członowymi, czyli autobusami sprzężonymi na stafe z naczepami . Przód takiej naczepy o- piera się zwykle na obrotnicy osadzonej z tylu autobusu-cią- gnika. Często łącze autobusu członowe­go zaopatruje się w urządzenie sprzęga­jące dachy autobu­su i naczepy — tzw. stabilizator zwięk­szający poprzeczną stateczność ruchu naczepy  .

PRZYCZEPY AUTOBUSOWE

Przyczepy autobusowe stosowane dawniej dość często w komunikacji  międzymiastowej obecnie szybko wychodzą z użycia. Wynika to z powszechnej tendencji do wycofy­wania przyczep samochodowych, ze względów bezpieczeń­stwa ruchu. Na ogół przyczepa autobusowa ma konstrukcję bardzo zbliżoną do konstrukcji autobusu. Przyczepa nie ma silnika i układu napędowego, zamiast których z przodu wyposażona jest w dyszel pociągowy służący do łączenia jej z autobusem lub ciągnikiem. Przyczepa trambusowa ma zwykle układ drzwi i siedzeń podobny do stosowanych w trambusach. Przyczepę autobusową z re­guły zaopatruje się w urządzenie zapewniające toczenie się jej kół dokładnie śladami kół pojazdu ciągnącego .

NADWOZIA AUTOBUSÓW

Natomiast stosunkowo często wyrabia się z drewna skrzynie ładunkowe samochodówciężarowych. Prawdopodobnie jednak już w niedalekiej przyszłości drewno jako materiał konstrukcyjny do budowy nadwozi wyjdzie zupełnie z użycia.Metalowe nadwozia Autobusów mają przeważnie konstrukcję szkieletową. Szeroko stosuje się po kilka jednakowych znormalizowanych elementów, co ułatwia produkcję. Ze względu na duże wymiary zasadniczych części autobusu, jak dachu, boków itd., na ogół nie wykonuje się ich z jed­nego arkusza blachy. Wytwórnia przeważnie w oparciu o model podstawowy produkuje kilka wersji nadwozi autobusu wykorzystując takie, same główne elementy .

ZNACZNA WIĘKSZOŚĆ NADWOZI

Ze względu na rodzaj materiału stosowanego do budowy nadwozia rozróżniać można nad­wozia stalowe, ze stopów lekkich, z tworzyw sztucznych, drewniane i mieszane, które wyrabia się z rozmaitych ma­teriałów. Znaczną większość nadwozi, współczesnych samochodów wytwarza się z blachy stalowej. Stopy lekkie stosuje się dość rzadko. Od kilku lat dość często nadwozia wyrabia się częściowo lub całkowicie z tworzyw sztucznych. Silnie obciążone elementy nadwozi z tworzyw sztucznych są nie­kiedy wzmacniane wkładkami stalowymi. Nadwozia drew­niane spotyka się już tylko w sporadycznych przypadkach. Czasem stosuje się jeszcze konstrukcje mieszane, stalowo- -drewniane, przy czym szkielet wykonuje się z drewna, a poszycie z blachy.

NADWOZIE PÓŁSZKIELETOWE

Nadwozie półszkieletowe  ma pojedyncze ele­menty szkieletu połączone wprost ze sobą lub za pośred­nictwem blach poszycia; elementy szkieletu i poszycia składa się jednocześnie; nadwozia półszkieletowe spotyka się przeważnie w pojazdach wytwarzanych w dużych se­riach; nadwozie półszkieletowe ma zalety nadwozia bez- szkieletowego; jest wprawdzie od niego cięższe, ale nie wy­maga tak starannego przygotowania blach poszycia. Nadwozie skorupowe (bezszkieletowe  nie ma w zasadzie w ogóle części tworzących wydzielony szkie­let; wszystkie obciążenia przejmowane są przez wytrzymałe elementy poszycia, odpowiednio usztywnione przez sto­sowne wytłoczenia w płatach blachy; nad­wozia skorupowe wyra­biane są przeważnie z blachy stalowej .